Na de verhuizing naar Sportpark Spieirnghorn was het flink aanpoten voor SDW. Op het toen relatief buiten Amsterdam gelegen terrein woedde weleens een ‘Spieringstorm’ en de algehele bereikbaarheid liet te wensen over. Net na de eeuwwisseling was de situatie nijpend bij SDW. Op het dieptepunt met nog 95 leden werd er nauwelijks nog gevoetbald. Türkiyemspor viel om en daarmee was er vrijwel geen voetbal meer op Sportpark Spieringhorn. Vanaf de verhuizing van de Multatuliweg begin jaren ’70, om juist te kunnen groeien, was de beperkte bereikbaarheid en de verlatenheid een uitdaging die juist leidde tot het tegenovergestelde. Handbal was net gestopt. SDW was op zoek naar reuring op de sportvelden. Op die manier kon aan de gemeente aangetoond worden dat sport op Spieringhorn levend was en er bestaansrecht was. In een serie artikelen die we ‘Wilskracht’ noemen beschrijven we de creatieve oplossingen en uitdagingen hiervoor.
In navolging van een aantal jaren een succesvol internationaal volleybaltoernooi op het terrein te hebben gehad van studentenclub ACE met 40 tot 50 teams met 2000 man op de velden van vrijdag t/m zondag, ontstond er contact met een paintball club/bedrijf. “Of het WK Paintball georganiseerd mocht worden op de velden van SDW?” Chris Schut, toenmalig voorzitter, stemde snel in na contact met de Gemeente. Het bieden van diversiteit was en is nog steeds een speerpunt van het stadsdeel. Een gezonde vereniging benut de accommodatie voor meer dan de eigen activiteiten. Zo was er ook een tijd een tennisbaan te vinden bij SDW en ontstonden de eerst biljartactiviteiten met de club AGT (Amsterdamse Gemeente Tram). SDW was door haar opstelling een gewaardeerde vereniging bij het stadsdeel, mede door het nakomen van financiële verplichtingen (in tegenstelling tot diverse andere verenigingen binnen het stadsdeel).
Een evenementenvergunning werd afgesproken en het toernooi werd eind mei gepland, na de laatste voetbalwedstrijden. Aan de leden wordt gecommuniceerd dat met de opbrengsten – weinig werd verwacht omdat er door de organisator met eigen horeca wordt gewerkt – nieuwe tenues worden gefinancierd.
Er worden tribunes gebouwd en netten opgehangen voor de veiligheid. Het hoofdveld werd ingedeeld als wedstrijdveld. Minder dan 30 jaar nadat Prins Claus de Koninkrijksspelen op hetzelfde veld opende en Nederland – Suriname werd gespeeld zag het er zo uit:
De rest van de velden achter het clubhuis voor kampeer- en recreatietenten. Vrijdag, zaterdag en zondag werden er wedstrijden georganiseerd. Teams van 5, 6 personen uit de hele wereld: VS, Zweden, Australië etc. Achter de goals werden er grote zeilen opgehangen om de kleine balletjes met verf op te vangen.
Het toernooi was een groot succes. Ook financieel voor SDW. Gunther en Joke Stomp hebben met Chris Schut de benen uit ons lijf gelopen Jos van Poirten heeft tussentijds nog flesjes water gebracht want de voorraad van SDW was snel op. Na de Wethouder van Essenweg in Amsterdam heeft organisator Paintball Jungle zijn vaste stek gevonden op een terrein bij Wormerveer.
Ondanks dat er met biologisch afbreekbare verf werd gewerkt was opruimen nog een hele klus. De toenmalige gemeente in de vorm van de Dienst van de Sport was zwaar gepikeerd dat het veld beschadigd was door de verfballetjes. Ook SDW-ers vonden het er vreselijk uit zien. De randen van velden, bij de zeilen, waren 1 grote verfvlek. Zoveel dat het nooit snel zou afbreken. De organisator heeft de 30 cm hoge stapels paintballetjes en de rest van het veld met een soort stofzuiger schoongemaakt.