In december 1973 verhuist SDW van de Multatuliweg naar Sportpark Spieringhorn. Rondom deze verhuizing schreef Henk Lanson, onder het pseudoniem HAEFEL, de geschiedenis van SDW in de wekelijkse clubbladen van september t/m december 1973. Thea Laan heeft al deze stukjes gebundeld in een boekje, dat u onderaan dit artikel kunt lezen.
Omdat de verhuizing heel gevoelig lag onder de leden omdat het “ver weg” was, geeft dit boekje een interessante inkijk in de beleving van dat moment. Aan de ene kant had SDW zich in 1971 naar de top van Nederland gevoetbald. Waarom zouden we iets veranderen? Aan de andere kant was er een ledenstop op de Multatuliweg. In een eerdere periode waarin er gebrek was aan velden, was gebleken dat een tekort aan veldcapaciteit leidt tot ledenverlies en afbraak van de club. Dat speelde begin 1954 toen duidelijk was dat SDW de velden aan de Van Hogendorpstraat/Maggifabrieken en de Velserweg zou kwijtraken (zie krantenartikel “Huur aangezegd” in De Waarheid van 29 april 1953 in de fotogalerij hieronder). Aan de Velserweg speelden de meeste teams en omdat we daar maar 1 veld hadden, konden maar 3 van de 12 teams wekelijks spelen. Veel te weinig velden dus. De ruimte vond SDW in 1954 aan de Multatuliweg, waar SDW dus zo’n kleine 20 jaar later ook al weer uitgegroeid was.
Het was niet de grootste wens van SDW om te verhuizen naar Spieringhorn. De grootste wens was om een extra veld op het sportpark aan de Multatuliweg te krijgen en niet te verhuizen naar Spieringhorn. Joop Wagenaar zegt in een krantenartikel in de Waarheid van 13 september 1968 “Nou heb ik nog één grote wens. Met onze 24 voetbalelftallen en drie dameshandbalteams moeten we er nodig een veld bij hebben. Hier op dit terrein kunnen we er gemakkelijk dat veld bij maken in de richting van de dijk. Laten ze ons in godsnaam niet verhuizen naar de nieuwe complexen, die ze in Sloterdijk gaan realiseren. Op dit terrein zijn we van de derde naar de eerste klasse geklommen, voor ons zit er hier mazzel in. Wij zijn hier thuis en hebben nu een perfecte accommodatie……” (zie krantenartikel inclusief het citaat in De Waarheid van 13 september 1968 en een afbeelding van het citaat in de fotogalerij hierboven).
Het werd dus uiteindelijk Spieringhorn. Daar werd het clubhuis gebouwd, waar SDW nu na ruim 50 jaar nog steeds “woont”. Het werd in 7 maanden gerealiseerd door de Gebr. Tak en, niet onbelangrijk, door de enorm grote inzet van vele handige SDW’ers. Toen Maarleveld begon over de fijne groep werkers te praten, zag je zijn borst zwellen.
Van trots, omdat juist in deze tijd SDW niet alleen beschikt over een tamelijk groot aantal fijne voetballers met een optimale inzet, maar tevens over een grote groep van geweldige ‘doe het zelvers’.
Op 1 december 1973 nam SDW schuldenvrij haar intrek op Spieringhorn. Klaar voor een nieuwe toekomst.
Over dat schuldenvrij het volgende citaat: Toen van Nassau, specialist in het bewaren van de klubcentjes aantoonde op de jaarvergadering dat ESDEEWEE vrijwel zonder schuld, (mits de loterij alsnog slaagt) haar nieuwe sportpark op 1 dec. a.s. zal gaan bewonen, kon HAEFEL nauwelijks zijn ontroering bedwingen. Hij trad daarmee in de voetsporen van Erevoorzitter Koolemans, die helaas door ziekte afwezig was. Want Giel, als je erbij was geweest zou jij, die eveneens snel ontroerd bent, je tranen niet hebben kunnen bedwingen. En dat zou niet vreemd geweest zijn, jongen, want wij weten juist zo goed hoe SDW in ’49 in de misère zat.
Henk Lanson concludeerde vlak voor de verhuizing in 1973:
SDW is gegroeid van een buurtklubje dat vrijwel uit louter handarbeiders bestond, tot een vereniging waarin ook intellektuelen een plaats vinden. Dat wil zeggen, afgestudeerden van de universiteit. Daarnaast hoofdarbeiders met leiderskapaciteiten en arbeiders die zich nog altijd met studie bezighouden en reeds op hoog niveau staan. SDW is veranderd van een volksklubje tot een van de sterkste amateurklubs in ons land. Laten we ons daar vooral niet in vergissen. Als je toch leest hoe zo’n aanvoerder als Wimpie Lobbes elke week beter gaat schrijven en een ontleding geeft van de wedstrijd met zelfkritiek, terwijl hij nog vele uren aan studie moet besteden voor zijn job, dan doet je dat toch wat?
Over de bereikbaarheid van Spieringhorn is lang, en terecht, veel te doen geweest.
Henk Lanson verwoordt in het volgende citaat de ligging van Spieringhorn als volgt: Zoals wij vroeger vanaf het eindpunt van lijn 18 op Sloterdijk nog een minuut of twaalf, vijftien moesten lopen naar de Uitweg of in de dertiger jaren naar de Ringweg in de Grote IJpolder, zo moet u ook nu, als u lopend bent, ook een kwartiertje lopen vanaf Sloterdijk. Het frappante van dit nieuwe sportpark is n.m. dat het opnieuw dicht in de buurt is gelegen van de plaats ‘waar de wieg van SDW heeft gestaan.’
Het verhaal in dit boekje maakt deel uit van een decennialange zoektocht van SDW naar een veld. Het verhaal over deze zoektocht kunt u hier lezen (Op zoek naar een veld).
Over de auteur: Henk Lanson was lid van SDW sinds 1948, van 1948-1964 secretaris van het bestuur, 1970-1972 lid van de elftalcommissie, in de zeventiger jaren redacteur van het clubblad, in 1977 redacteur van het jubileumboek t.g.v. het 70-jarig bestaan, in 1976-1977 wedstrijdsecretaris zaterdagvoetbal. Hij was lid van verdienste van SDW.