Tot 2018 werden er 45 edities van het jaarlijkse Amsterdamse Straatvoetbal Kampioenschap georganiseerd. De finales werden gespeeld op de Dam. Ooit begonnen als een bescheiden onderonsje, groeide het in de loop van 44 jaar uit tot een jaarlijkse prestigestrijd tussen minstens 150 teams. Het kampioenschap werd georganiseerd in de maanden augustus, september en in oktober.
Teams konden verbonden zijn aan de buurt waar de spelers vandaan kwamen, bijvoorbeeld De Jordaan en de Solebaybuurt die sterke teams hadden. De teams konden ook verbonden zijn aan een school. Die teams bestonden uit leerlingen in de 7e en 8e groep van de basisscholen uit Amsterdam.
Deelname was mogelijk voor leerlingen van 10, 11 en 12 jaar; ‘gastspelers’ waren niet toegestaan. Elk team bestond uit 6 spelers of speelsters (inclusief de ‘vliegende keep’) en 3 reserves, plus een coach van minimaal 21 jaar oud. Natuurlijk in een jongens- en een meisjesafdeling, waar natuurlijk werd gestreden om de titel ’Kampioen van Amsterdam’, maar ook om een fantastische prijs: een schoolreisje van 4 dagen voor de winnaars.
Dat waren geen toevallige teams. In de meeste teams zaten gepokte en gemazelde voetballertjes met een grote mate van slimheid, handigheid, snelheid en fanatieke winnersmentaliteit. Voor het begin en ook tijdens het toernooi werd dan ook slim rondgekeken of het team nog even versterkt kon worden met toch wat ‘gastspelers’.
Latere Ajax-spelers als Richard Witschge, Bryan Roy, Richard Sneekes en Michel Kreek waren dan ook regelmatig van de partij als beginnend talent.
Editie 2016
1979
In 1979 namen Danny en Maikel Schats, toen lid van SDW, het initiatief om met hun buurt mee te doen aan wat toen nog het Nieuws van de Dag toernooi heette. Wonend in de Solebaystraat verzamelden zij een team om zich heen onder de naam Solebay ’79. En wat doe je dan voor tenue aan? Nou, je normale voetbalkloffie van je club uit Amsterdam-West: het groen van SDW. Maikel schreef hier zelf over:
1980
1981
‘1981 was het laatste jaar als speler (red. Maikel Schats), vanwege de leeftijdsgrens. Het lot had ons in de eerste ronde gekoppeld aan de tegenstander in de finale van 1980. Die finale van het voorgaande jaar werd met een ruime overwinning afgesloten, dus waren we overtuigd de eerste ronde door te komen. Onze arrogantie werd keihard afgestraft en was het na één ronde klaar. Doordat Flemming stopte als coach namen broer Danny en ik het coachen van Solebay ’79 over.
Het Solebay ’79 team kon haar titel dus niet voor de 2e keer prolongeren. Ze lagen eruit in de 1e ronde. Maar in 1981 bracht Solebay ’79 2 teams op de been. Het 2e team speelde ook in de bekende rood-groene tenues en was ook opgebouwd uit de nodige SDW-spelers met hier en daar wat vriendjes uit andere buurten zoals toenmalig Blauw-Wit speler Bryan Roy.
Onder vlnr Milko Koot, Paul Breebaart, Danny Witschge, Alan Foe, Marc van Voorst, Bryan Roy
De finale van 1981 werd een wedstrijd tussen dat 2e team van Solebay ’79 tegen de jongens uit de Jordaan. De Jordaan had als keeper/aanvoerder keeper André Pijlman, de zoon van Andre Pijlman, die als keeper van DWS ooit onfortuinlijk in botsing kwam met Piet Keizer. Het ‘poten’ stond onder leiding van gelegenheidsscheidsrechter Johan Cruijff. Milko Koot beschreef het moment bij deze foto zelf. De Jordaan-combinatie won dat jaar.
Samen hebben we (red Maikel Schats) mede dankzij o.a. Bryan Roy en Donny Huijsen een aantal jaar later nog twee titels binnengehaald. Door de aanpassing van het reglement waarna alleen nog scholen mochten deelnemen was het gedaan met Solebay ’79.’
‘De prijsuitreiking vond altijd plaats in het sjieke Krasnapolsky hotel. De wedstrijd verloren we (red Milko Koot) helaas, we werden tweede, maar op de foto met Johan Cruijff daarna in Hotel Krasnapolsky en een handtekening op je vaantje maakte weer veel goed.‘
En het resultaat is er één voor de eeuwigheid: SDW-ers in tenue samen met de grootste Nederlandse voetballer ooit.
Staand vlnr: Danny Schats leider, Rene Kauwen, Brian Roy, Johan Cruijff, Nicky Brunot, Willem Zevenster
Zittend vlnr: Richard de Back, Milko Koot, Alan Foe, Danny Witschge, Paul Breebaart
Helemaal voor: Marc van Voorst
